Is de illusie van controle de stille moordenaar of zijn we verslaafd aan chaos?
We rennen, we vliegen, we willen alle ballen hoog houden en zoveel mogelijk in een dag stoppen. Waarom willen we toch zoveel?
Het lijkt soms alsof we het leven van 3 personen willen leven. Als moeder loop ik daar zelf ook tegenaan. Je bent moeder ja... maar ook nog partner en ik wil ook nog een bedrijf runnen. En vaak willen we naast ondernemen nog zoveel meer zijn. Kunnen we niet kiezen of mogen we niet kiezen?
Het loslaten van patronen en taken valt niet mee als je altijd in een gecontroleerde omgeving leeft. Je hebt je vaste ritme en soms wijk je daarvan af want ja ineens heb je
bijvoorbeeld een ziek kind thuis of vallen er meerdere afspraken op 1 dag. Maar echt loslaten... het uit handen geven, vertrouwen dat het goedkomt door een ander.
Dat is iets nieuws. Waarom vinden we dat eng terwijl het zoveel op kan leveren. Minder stress, meer tijd om moeder of partner te zijn. Meer tijd voor jezelf.
Kunnen we wennen om dingen uit handen te geven? Of zijn we eigenlijk ook wel een beetje verslaafd aan chaos?